بحران کرونا با نشان دادن حالات مرزی سیستم های اجتماعی-اقتصادی عرصه های مختلفی از زندگی انسان را تحت تاثیر قرار داده و باعث شده است بسیاری از جریان های رو به رشد و گسترش در عرصه های تجارت و صنعت با چالش مواجه شوند. تصمیم گیری مشارکتی از جمله مهمترین این عرصه هاست. این پژوهش تلاش می کند تاثیراتی که بحران کرونا بر لایه های مختلف دانش و اقدام تصمیم گیری مشارکتی گذاشته است را مورد بررسی قرار داده و تغییرات ضروری تصمیم گیری مشارکتی برای حیات در دوران پساکرونا را برآورد کند. بنابرین، گامی ضروری برای سامان دادن تصمیم گیری مشارکتی در دوران پساکروناست. بر این اساس، با بهره گیری از استراتژی مبناگرایی، تاثیرات بحران کرونا بر تصمیم گیری مشارکتی در سه سطح مبانی، نظریات و تکنیک ها مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. نتایج پژوهش نشان می دهد که تصمیم گیری مشارکتی در هر یک از سطوح معرفی شده، تحت تاثیر بحران کرونا قرار گرفته است. همچین در تمامی سطوح عرصه هایی از تصمیم گیری کاملا بدون تغییر باقی مانده اند. تحلیل های بیشتر نشان می دهد که علی رغم نگاه کمی، مهم ترین تاثیرات در سطح مبانی تصمیم گیری مشارکتی ایجاد شده است. نتایج این پژوهش بیانگر ضرورت اعمال تغییرات پارادایمیک در حوزه تصمیم گیری مشارکتی در دوران پسا کروناست. سرانجام پیشنهادهایی برای پژوهش های بیشتر و پیشنهاداتی در سطح کاربردی ارایه شده است.

ویروس کرونا و بیماری کووید 19 دنیا را درنوردید و مشکلات عدیده ای برای جوامع توسعه یافته و توسعه نیافته بوجود آورد و سیستم ها و ساختارهای نظم موجود از جمله سبک زندگی انسان ها را تغییر داد. سبک زندگی را به دو دوره متمایز و متفاوت پیش و پس از آن پدیده می توان تقسیم نمود. از این منظر کلمه پسا کرونا به معنی آغاز دوره ای جدید و متفاوت از جهان در نظر گرفته می شود. هدف از تحقیق حاضر بررسی ابعاد سبک زندگی نوین جوانان در دوران پسا کرونا است که در بهار سال 1399 در شهرستان نی ریز استان فارس انجام گرفت. روش مطالعه این پژوهش کیفی و با رویکرد پدیدار شناختی می باشد که داده های آن از طریق مصاحبه نیمه ساختار یافته گردآوری گردید که در آن به کمک روش نمونه گیری نظری و هدفمند از 21 نفر از شهروندان نی ریزی مصاحبه شد. پس از تحلیل داده های کیفی شش مضمون اصلی شناسایی شد که عبارتند از: سبک زندگی سلامت محور، سبک زندگی خانواده محور، سبک زندگی رسانه محور، سبک زندگی اجتماع محور، سبک زندگی فرهنگ محور و سبک زندگی فراغت محور و هر کدام از اینها دارای زیر مقولات فرعی هستند. نتایج تحقیق نشان داد که ویروس کرونا، علیرغم هزینه هایی که شیوع آن بر جامعه تحمیل نمود، فرصتی مناسب برای بازنگری و بازاندیشی در سبک زندگی را فراهم نمود و سبک زندگی را در جامعه با تحولات عظیم مواجه ساخت.

اولین بخش از نظام اقتصادی که تحت تاثیر شیوع پاندمی کرونا قرار گرفت، نظام بانک داری کشورها بود. لذا هدف پژوهش حاضر طراحی مدل بانک داری اجتماعی با رویکرد دوران پسا کرونا در صنعت بانک داری کشور بود که از ترکیب روش دلفی فازی و مدل سازی ساختاری تفسیری استفاده شده است. در این پژوهش، از نظرات اساتید دانشگاهی و مدیران حوزه صنعت بانک داری که شامل 20 نفر بودند، استفاده شد. برای غربال گری مولفه ها از روش دلفی فازی استفاده شد که میانگین دی فازی شده 44 مولفه بیشتر از 7/0 بود لذا 44 مولفه در قالب 5 بعد در این صنعت شناسایی شدند. سپس برای سطح بندی ابعاد از مدل سازی ساختاری-تفسیری و تحلیل MICMAC استفاده شد. نتایج ISM نشان دادند مدل بانک داری اجتماعی دارای چهار سطح است بدین صورت که زیربنای بانک داری اجتماعی در درجه اول عامل (ورود بانک به شبکه های اجتماعی برای مقاصد بازاریابی) و سپس در درجه دوم عامل (امکان ایجاد پلتفرم های مالی اجتماعی غیربانکی)، در درجه سوم عامل (ورود بانک به شبکه های اجتماعی برای انجام عملیات بانکی) و در درجه چهارم عوامل (اختصاصی سازی خدمات به مشتریان-استفاده از خرد جمعی برای ایجاد و توسعه محصولات و خدمات) هستند. همچنین نتایج MICMAC نشان دادند بعد (ورود بانک به شبکه های اجتماعی برای مقاصد بازاریابی) در خوشه مستقل و بعد (استفاده از خرد جمعی برای ایجاد و توسعه محصولات و خدمات) در خوشه پیوندی و ابعاد (امکان ایجاد پلتفرم های مالی اجتماعی غیربانکی-ورود بانک به شبکه های اجتماعی برای انجام عملیات بانکی) در خوشه خودمختار و بعد (اختصاصی سازی خدمات به مشتریان) در خوشه وابسته قرار دارند. در نهایت می توان نتیجه گرفت اگرچه اثرات منفی کووید-19 بر صنعت بانک داری ناگزیر است، اما در صورت داشتن راه کار، می تواند به فرصت مناسبی برای بهبود و ارتقای وضعیت سیستم بانکی و به کارگیری روش های مناسب تر از طریق پژوهش در حوزه فناوری های نوین، برای جذب مشتریان، نوآوری در ارایه محصولات و خدمات کامل و متنوع با هدف ارزش آفرینی برای مشتریان و بهبود عملکرد بانک ها و ایجاد فرصت ها و زیرساخت های جدید در صنعت بانکداری شود.

زمینه و هدف: امروزه منابع انسانی با کیفیت و شایسته یکی از سرمایه های کلیدی در هر سیستم و صنعتی می باشد. لذا در این پژوهش به بررسی طراحی الگوی صلاحیت حرفه ای بازاریابی گردشگری سلامت در پسا کرونا پرداخته شده است. روش کار: پژوهش حاضر پژوه شی آمیخته می باشد. جامعه آماری برای گردآوری داده های کیفی پژوهش، متشکل از اساتید دانشگاه، مدیران ارشد حوزه سلامت و معاونان اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان یزد و مدیران ارشد شرکت های معتبر گردشگری که از روش نمونه گیری گلوله برفی استفاده شد می باشد. 9 تن از مدیران، معاونان و سرپرستان در کنار مدیران شرکت های گردشگری و خبرگان آکادمیک مصاحبه شدند. در فاز کمی از روش میدانی و ابزار پرسشنامه استاندارد مدل اصلی پژوهش ساختاردهی شد. MAXQDA استفاده گردید که نهایتا 13 مولفه شناسایی شد و با استفاده از نرم افزار یافته ها: نتایج نشان داد که 13 مولفه در طراحی الگوی مطالعه شناسایی شد که در میان آنها توانمندی های روانشناختی و عوامل فزاینده شایستگی به عنوان اصلی ترین و اثرگذارترین ابعاد در مسیر توسعه مطلوب تر بازاریابی گردشگری سلامت در زمان فاصله گذاری اجتماعی و پس از آن شنا سایی گردید و عنصر عملکرد حرفه ای عام نیز در میان ابعاد مورد برر سی دارای کمترین اهمیت می باشند. نتیجه گیری: به طور کلی میتوان نتیجه گرفت که آنچه میتواند صنعت گردشگری در حوزه سلامت را توسعه و بهبود بخشد، به کارگیری ابزارها و پارامترهای موثر صلاحیت حرفه ای می باشد.

1زمینه و هدف: فعالیت بدنی با کاهش عوامل خطرزا، نقش حفاظتی در برابر بیماری‏ها ایفا می‏کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی تأثیر دو نوع تمرین تناوبی شدید (HIIT) و هوازی تداومی بر عملکردهای ریوی و قلبی تنفسی کشتی‏گیران بهبود یافته از بیماری کرونا می‏باشد. روش: این پژوهش به روش نیمه تجربی و کارآزمایی بالینی به صورت پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. بر این اساس با استفاده از جدول مورگان، 45 نفر برای شرکت در جلسه توجیهی دعوت شدند و به طور تصادفی در سه گروه آزمایشی به صورت: گروه آزمایشی 1 (تمرین هوازی تداومی 15 نفر)، گروه آزمایشی 2 (تمرین تناوبی با شدت بالا 15 نفر) و گروه کنترل 3 (بدون تمرین 15 نفر) قرار گرفتند. یافته ها: پژوهش حاضر نشان داد که تفاوت معناداری در متغیرهای FVC، FEV1، PIF، فشار خون سیستولیک، فشار خون دیاستولیک، ضربان قلب، زمان رسیدن خستگی، VO2max و مقیاس درک فشار بین سه گروه وجود دارد؛ اما در متغیر VC تفاوت‏ها بین سه گروه معنادار نبود. همچنین مشخص شد که بین میانگین متغیرهای مورد مطالعه در گروه 1 و گروه 2 پژوهش در پس آزمون نسبت به پیش آزمون تفاوت معناداری وجود دارد، که این امر در گروه تمرینات تناوبی شدید در مقایسه با تمرینات تداومی بیش‏تر است. نتیجه‏گیری: با توجه به اثرگذاری‏ و بهبود در شاخص‏های آمادگی جسمانی تمرینات تناوبی با شدت بالا در مقایسه بالا تمرینات تداومی، می‏توان تمرینات تناوبی با شدت بالا را به عنوان یک گزینه مناسب برای بهبود آمادگی قلبی تنفسی و عملکرد ریوی به عنوان یک استراتژدی بهبود سلامتی به کار گرفت.

و هدف: ویروس کووید-19 تاثیرات انکارناپذیری بر صنعت گردشگری کشور داشته است و گردشگری پزشکی نیز از این موضوع مستثنی نبوده است. لذا پژوهش حاضر بـا هدف اصلی ارائه الگویی راهبردی برای توسعه گردشگری پزشکی ایران با تاکید بر دوران پسا کرونا انجام شد. الگویی که به بررسی این صنعت از زوایای مختلف می‎پردازد و راهبردها و سیاست هایی را برای دوران پساکرونا ارائه می کند.روش بررسی: پژوهش حاضر از حیث هدف کاربردی- توسعه ای است و از نظر ماهیت و روش، تحقیق توصیفی از نوع مطالعه موردی است و برای انجام مطالعه موردی از روش کیفی استفاده شده است. ابزار جمع آوری داده های تحقیق مصاحبه است و انتخاب مشارکت کنندگان پژوهش با استفاده از روش غیرتصادفی هدفمند و در ادامه با روش گلوله برفی انجام شده است. به منظور تحلیل داده ها، از روش تحلیل محتوای جهت دار استفاده شده است.یافته ها: بر اساس نتایج به دست آمده، قابلیت های اصلی توسعه گردشگری پزشکی کشور شامل کیفیت خدمات، سیستم درمانی پیشرفته، هزینه، جاذبه های گردشگری و قابلیت های اجتماعی می باشد. همچنین، موانع اصلی این الگو شامل موانع بین‎الملل، موانع ساختاری، امور بیمه و بانکی، موانع ارتباطی و موانع اطلاعاتی شناسایی شد. راهبردهای این الگو شامل توسعه گردشگری پزشکی الکترونیک، بازاریابی و تبلیغات، سیاست گذاری و مدیریتی، راهبردهای قانونی، راهبرد توسعه دهکده های مدرن سلامت، آموزش و زنجیره تامین گردشگری پزشکی می باشد. در ادامه، نتایج و پیامدهای این مدل، شامل پیامدهای اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و ارتقای کیفیت زندگی شناسایی گردید و در نهایت الگوی نهایی ارائه شد.نتیجه گیری: انتظار می‎رود الگوی ارائه شده در این پژوهش بتواند نقشه راه مناسبی برای سیاست‎گذاران و متولیان حوزه گردشگری پزشکی کشور در راستای اتخاذ سیاست ها و راهبردهای مناسب جهت توسعه این صنعت در دوران پساکرونا باشد.

مهم ترین مشخصه دهه دوم قرن بیست و یکم کاهش تدریجی قدرت نسبی ایالات متحده است. بیشتر عوامل قدرت جهانی آمریکا در حال دگرگونی هستند و به سویی می روند که افول هژمونی آمریکا را فراهم کنند. از این رو برای مدیریت بی ثباتی ناشی از افول هژمونی آمریکا و لزوم مواجهه با پیچیدگی های جهانی، ایجاد حاکمیت منطقه ای ضرورت می یابد. این حاکمیت بر پایه نهادها، هنجارها و سازمان های منطقه ای است که جایگزین نهادها و موسسات جهانی می شوند. روش پژوهش در این مقاله، توصیفی-تحلیلی و پرسش اصلی این بوده است که «نشانه های افول هژمونی آمریکا کدام اند و بدیل هژمونی آمریکا در پسا کرونا چیست؟ » با این فرضیه اصلی که علایم افول هژمونی آمریکا در سه حوزه سیاسی، اقتصادی و نظامی آشکار شده است و با این اتفاق، جهان های منطقه ای از جمله ایران، بدیل مناسبی برای آن خواهند بود. هدف اصلی این مقاله، بررسی افول هژمونی آمریکا در پسا کرونا و بدیل آن بوده است. مولفه های تعریف شده هژمونی آمریکا در سه حوزه سیاسی، اقتصادی و نظامی، از شیوع بیماری کرونا (جدا از عوامل دیگر مانند رشد اقتصادی چین، تضعیف ارزش های نظم لیبرالی بین المللی) به شدت متاثر شده اند و دنیای پسا کرونا شاهد افول هژمونی آمریکا و ظهور جهان های منطقه ای خواهد بود. در این پژوهش در راستای هدف مقاله از یک نظریه واحد پیروی نشده و نظریات گوناگون و مباحث مربوط به موضوع، مطرح و تحلیل گشته است.

بحران کرونا هر چند به ظاهر ماهیتی صرفاً پزشکی و مرتبط با نظام سلامت داشت، در واقع پدیده ای چندبعدی بود که آثار و پیامدهای آن در حوزه ­های گوناگون از جمله رسانه و خبررسانی قابل رصد و رهگیری است.ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی نقش کرونا در تحول فعالیت ­های خبری و فناورانه در سازمان های خبری ایران در آینده انجام شده است. برای نیل به این هدف از روش کیفی در دو بخش، شامل مصاحبه نیمه‎ساختاریافته و همچنین مطالعه نقش عوامل پستل در سازمان های خبری ایران در دوران پساکرونا استفاده شده است. جامعه آماری پژوهش را مدیران رسانه و استادان رشته ارتباطات تشکیل داده اند و یافته­ ها بیانگر آنند که افزایش سرعت در تولید محتوا، گرایش مخاطب به استفاده از اطلاعات کپسولی، مرگ رسانه های رسمی با توسعه پلتفرم های شبکه های اجتماعی، پدیده اینفلوئنسرها و مرجعیت خبری آنها، استفاده از هوش مصنوعی، بهره­ گیری از اینترنت اشیا و واقعیت افزوده، کاهش رسانه های چاپی، کاهش محتواهای ارتباط چهره ای و رو در رو، افزایش محتواهای سطحی و گسترش استفاه از پادکست ها، فراگیر شدن کاربرد فناورهای نوین در حوزه خبر، دستیابی گسترده به اطلاعات ملت ها و امکانات تحلیل و پردازش آنها، کاهش حجم فیزیکی اطلاعات، تبدیل هر فرد به منبع اطلاعاتی مجزا، تبدیل مدل های کسب و کار از سنتی به دیجیتال و تولید و انتشار محتوا در مقیاس بالا به عنوان مهم ترین تحولات در محتوای تولید­شده از سوی سازمان­ های خبری به ­ویژه از دیدگاه فناورانه در آینده محسوب می­ شوند.